بعضی مناسبت‌ها هر سال تکرار می‌شوند؛ مثل شب یلدا که بهانه‌ای است برای دور هم جمع شدن، طولانی‌تر نشستن کنار هم و شریک شدن در شادی‌های کوچک. اما یلدای امسال برای طلوع مهر مریم با سال گذشته فرق داشت.
در فاصله این دو یلدا، خانواده‌های بیشتری به جمع مؤسسه اضافه شده بودند و حالا تعداد بیشتری از بچه‌ها و مادرها کنارمان بودند. کم‌کم داشتیم همدیگر را بیشتر می‌شناختیم، ارتباط‌ها نزدیک‌تر می‌شد و جمعی شکل می‌گرفت که فراتر از یک مؤسسه و خانواده‌های تحت حمایت آن بود؛ جمعی که دوست داشتیم به مرور، به یک خانواده بزرگ تبدیل شود.
برای یلدای ۱۴۰۴ دور هم جمع شدیم تا این شب را در کنار خانواده‌ها جشن بگیریم؛ فرصتی برای دیدار، گفت‌وگو، خندیدن و ساختن خاطره‌هایی که بچه‌ها و بزرگ‌ترها بتوانند با خودشان به خانه ببرند. امسال، بیشتر شدن تعداد خانواده‌ها حال‌وهوای متفاوتی به دورهمی داده بود. آدم‌های بیشتری کنار هم بودند و هر آشنایی تازه، فرصتی بود برای نزدیک‌تر شدن و شناختن یکدیگر.
چند روز پیش از شب یلدا، روز مادر را هم پشت سر گذاشته بودیم. به همین دلیل تصمیم گرفتیم از فرصت این جشن استفاده کنیم و از مادرهای خانواده‌های مؤسسه هم قدردانی کنیم؛ مادرانی که در کنار مسئولیت‌های روزمره و دغدغه‌های زندگی، برای فرزندانشان تلاش می‌کنند و بخش مهمی از زندگی خانواده بر دوش آن‌هاست. دلمان می‌خواست در این دورهمی، آن‌ها هم سهمی از توجه و شادی داشته باشند و بدانند تلاش‌هایشان دیده می‌شود.
یلدای امسال برای ما فقط تکرار یک برنامه سالانه نبود؛ فرصتی بود برای دیدن مسیری که طی کرده بودیم. خانواده‌هایی که بیشتر شده بودند، بچه‌هایی که حالا دوستان بیشتری در کنارشان داشتند و ارتباط‌هایی که آرام‌آرام داشتند محکم‌تر می‌شدند.
ما هنوز در ابتدای راه بودیم، اما هر بار که کنار هم جمع می‌شدیم، بیشتر باور می‌کردیم که حمایت از خانواده‌ها فقط به خدمات و پیگیری‌های روزمره محدود نمی‌شود. گاهی همین دورهمی‌هاست که فرصت آشنایی، صمیمیت و احساس تعلق را فراهم می‌کند؛ اینکه آدم‌ها بدانند در کنار کسانی هستند که آن‌ها را می‌شناسند و برایشان اهمیت قائل‌اند.
شب یلدای ۱۴۰۴ هم با همین حال‌وهوا گذشت؛ شبی در کنار خانواده‌هایی که حالا جمع بزرگ‌تری از طلوع مهر مریم را تشکیل می‌دادند و ما امیدوار بودیم در سال‌های بعد، این جمع همچنان بزرگ‌تر و پیوندهای میانمان محکم‌تر شود.
