عید غدیر سال ۱۴۰۵، تصمیم گرفتیم شادی این عید را با کودکانی تقسیم کنیم که روزهایشان در فضای بیمارستان و در مسیر درمان میگذرد. به همین مناسبت، برنامهای برای تهیه و اهدای هدیه به کودکان بیمار تدارک دیدیم تا در این روز، سهمی هرچند کوچک در شادی و حال خوب آنها داشته باشیم.
اما برای ما، این برنامه فقط به تهیه چند هدیه محدود نمیشد. دوست داشتیم بچههای مؤسسه نیز در این تجربه همراه ما باشند؛ نه صرفاً بهعنوان دریافتکننده حمایت، بلکه در جایگاه کسانی که میتوانند به دیگران محبت کنند و شادی ببخشند.
با مشارکت بچهها، هدیهها را آماده و بستهبندی کردیم. هرکس به اندازه توان و علاقهاش در این کار سهمی داشت و همین همراهی، بخش ارزشمند این برنامه بود. در جریان آمادهسازی هدیهها، فرصتی فراهم شد تا درباره معنای بخشیدن، توجه به دیگران و تأثیر کارهای کوچک در زندگی آدمها با بچهها صحبت کنیم.
یکی از مهمترین پیامهایی که میخواستیم در این تجربه به آنها منتقل کنیم، این بود که آنها هم میتوانند در زندگی دیگران نقش مثبتی داشته باشند؛ میتوانند محبت کنند، امید ببخشند و لبخند به لب دیگران بیاورند. کمک کردن و بخشیدن، تواناییهایی نیستند که فقط در اختیار عدهای خاص باشند. هرکسی، با هر شرایطی، میتواند به شیوه خودش برای دیگری کاری انجام دهد.
در کنار این تجربه، فرصتی هم برای توجه دوباره به داشتههای زندگی فراهم شد؛ از جمله سلامتی و امکان تجربه کردن لحظههای معمولیای که گاهی ارزش آنها را کمتر میبینیم. هدف این نبود که شرایط کودکان را با یکدیگر مقایسه کنیم، بلکه میخواستیم به بچهها یادآوری کنیم که هرکدام از ما، در کنار دشواریهای زندگی، نعمتها و تواناییهایی داریم که میتوانیم قدرشان را بیشتر بدانیم و از آنها برای بهتر کردن حال دیگران استفاده کنیم.
برای خیریه طلوع مهر مریم، چنین برنامههایی فرصتی برای تمرین مسئولیتپذیری اجتماعی و تقویت حس همدلی در کودکان است. باور داریم مشارکت در کارهای خیر، زمانی تأثیر عمیقتری دارد که کودکان خودشان بخشی از مسیر باشند؛ از فکر کردن به نیاز دیگران تا آماده کردن هدیهای که قرار است به دست کودکی دیگر برسد.
عید غدیر آن سال، برای ما تنها بهانهای برای هدیه بردن به بیمارستان نبود؛ فرصتی بود تا بچهها تجربه کنند که خودشان هم میتوانند منشأ محبت باشند و در ساختن لحظهای خوش برای دیگری سهم داشته باشند.
گاهی ارزشمندترین هدیهای که به یک کودک میدهیم، چیزی نیست که در کاغذ کادو پیچیده شده؛ بلکه این باور است که او هم میتواند به زندگی دیگران شادی ببخشد.










