همه قرار نبود شال و کلاه ببافند؛ هرکس به شکلی می‌توانست در این کار سهیم باشد.
پویش بافت شال و کلاه طلوع مهر مریم با یک هدف ساده شروع شد: تهیه هدیه‌ای برای بچه‌ها در شب یلدا؛ هدیه‌ای که قرار بود در روزهای سرد زمستان به کارشان بیاید.
دعوت کردیم و هرکس به اندازه توان و علاقه‌اش همراه شد. بعضی‌ها کلاف‌های کاموا هدیه دادند، بعضی‌ها دست‌به‌کار شدند و بافتن را شروع کردند و بعضی دیگر هزینه خرید کاموا را تأمین کردند تا امکان تهیه شال و کلاه‌های بیشتری فراهم شود.
به این ترتیب، آدم‌هایی با توانایی‌ها و شرایط متفاوت، در یک کار مشترک کنار هم قرار گرفتند. یکی کاموا تهیه کرد، دیگری بافت و نفر بعدی در تأمین هزینه‌ها سهیم شد.
این پویش برای ما تجربه‌ای از مشارکت جمعی بود؛ اینکه برای انجام یک کار خوب، لازم نیست همه یک کار واحد انجام بدهند. گاهی نتیجه همکاری چند نفر، از توان یک نفر به‌تنهایی فراتر می‌رود.
در نهایت، شال‌ها و کلاه‌هایی آماده شدند که هرکدام حاصل بخشی از همراهی آدم‌هایی بودند که شاید هیچ‌وقت یکدیگر را ملاقات نکرده باشند، اما در انجام این کار با هم شریک شدند.
