بعد از روزهای سخت جنگ۱۲ روزه اردوی یک روزه

خرداد ۱۴۰۴، دوازده روز جنگ، روزهای پراضطرابی را برای مردم ایران رقم زد. صدای انفجارها، خبرهای نگران‌کننده و ترس از اتفاقی که ممکن بود هر لحظه رخ پبدهد، زندگی روزمره خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار داد. برای بچه‌ها هم این روزها تجربه‌ای متفاوت و گاهی ترسناک بود؛ تجربه‌ای که تمام شدن جنگ لزوماً به معنای تمام شدن نگرانی‌هایشان نبود.
در آن روزها، خیلی از خانواده‌ها برای دور ماندن از فضای پرتنش تهران، شهر را ترک کردند و به جاهای امن‌تری رفتند. اما برای همه این امکان وجود نداشت. خانواده‌های تحت حمایت طلوع مهر مریم، به دلیل مشکلات مالی و شرایط زندگی، ناچار بودند در تهران بمانند؛ در خانه‌هایی قدیمی که گذراندن روزهای عادی هم در آن‌ها آسان نبود، چه برسد به روزهایی که ترس و نگرانی بر همه‌چیز سایه انداخته بود.
جنگ تمام شده بود، اما برای ما مهم بود که بدانیم بچه‌ها چه روزهایی را پشت سر گذاشته‌اند و حالا به چه چیزی نیاز دارند. آن‌ها هم مثل همه کودکان، به فرصت بازی، تفریح و بودن در فضایی دور از نگرانی‌های روزمره احتیاج داشتند.
به همین دلیل تصمیم گرفتیم یک اردوی یک‌روزه د برگزار کنیم؛ فرصتی برای اینکه بچه‌ها ساعاتی از فضای همیشگی دور شوند، در طبیعت باشند، کنار هم بازی کنند و تجربه‌ای متفاوت از روزهای گذشته داشته باشند.این شد که به دعوت یکی از خیرین به یکی از باغهای اطراف تهران (رودهن) رفتیم.
این اردو قرار نبود خاطرات سخت آن روزها را پاک کند؛ قرار بود فرصتی باشد برای تجربه لحظه‌هایی بهتر، برای خندیدن در کنار دوستان و برای اینکه بچه‌ها بدانند شادی و کودکی، حتی بعد از روزهای دشوار، همچنان حق آن‌هاست.
این سفر یک روزه ، یک روز از میان روزهای معمول زندگی بود؛ اما برای ما فرصتی بود تا بعد از روزهای پراضطراب خرداد، به نیازهای بچه‌ها توجه کنیم و امکان تجربه ساعاتی متفاوت را برایشان فراهم کنیم.
ما نمی‌توانیم روزهای سختی را که بچه‌ها پشت سر گذاشته‌اند تغییر دهیم، اما می‌توانیم تلاش کنیم روزهای پیش رویشان، فرصت‌های بیشتری برای آرامش، بازی و شادی داشته باشد.