
اواخر شهریورماه ۱۴۰۵، با مشارکت سازمان بهزیستی کشور، فرصتی فراهم شد تا کودکان و خانوادههای تحت حمایت خیریه طلوع مهر مریم، سفری چهارروزه به بابلسر داشته باشند؛ سفری که برای خیلی از بچهها، فراتر از چند روز تفریح و استراحت بود.
برای بعضی از آنها، دریا تصویر دوری بود که سالها فرصت دیدنش را نداشتند. کودکانی که مدت زیادی از آخرین دیدارشان با دریا گذشته بود و بعضی هم سالها بود که اصلاً به ساحل نرفته بودند. برای همین، رسیدن به بابلسر و تماشای دریای پیش رو، برایشان معنایی فراتر از یک منظره زیبا داشت؛ تجربهای تازه، فرصتی برای کشف و لحظهای که میتوانست مدتها در خاطرشان بماند.
در طول این چهار روز، بچهها فرصت داشتند کنار دریا بازی کنند، از هوای ساحل لذت ببرند و در فضایی متفاوت، روزهایشان را با شادی و هیجان بگذرانند. خانوادهها نیز فرصت پیدا کردند ساعاتی از دغدغههای روزمره فاصله بگیرند و در کنار فرزندانشان، تجربهای مشترک و دلنشین داشته باشند.
شاید برای بسیاری از ما، سفر به دریا تجربهای معمولی باشد؛ اما وقتی میبینیم کودکی سالها فرصت چنین تجربهای را نداشته، معنای این سفر تغییر میکند. آنچه برای ما یک مقصد گردشگری است، برای او میتواند تجربهای تازه و خاطرهای باشد که برای نخستین بار در ذهنش ثبت میشود. همین تفاوت نگاه است که ارزش فراهم کردن فرصتهای برابر برای تفریح و تجربههای اجتماعی را بیشتر نشان میدهد.
همانقدر که آموزش، درمان و امنیت اقتصادی اهمیت دارند، شادی، تفریح و فرصت تجربه کردن نیز بخشی از کیفیت زندگیاند. کودکان حق دارند دنیای اطرافشان را کشف کنند، مکانهای تازه ببینند و خاطراتی داشته باشند که بعدها با لبخند از آنها یاد کنند.
این سفر با مشارکت سازمان بهزیستی کشور برگزار شد و نمونهای از همراهی برای فراهم کردن فرصتهای بهتر برای کودکان و خانوادهها بود. چهار روز در کنار دریا گذشت؛ با بازی، خنده و تجربههایی که برای هرکدام از بچهها رنگ و معنای خودش را داشت.
حالا از آن سفر، خاطراتی باقی مانده است؛ از دریایی که بعد از سالها دوباره دیده شد، از کودکانی که فرصت کردند در ساحل بدوند و بازی کنند و از خانوادههایی که در کنار هم، روزهایی متفاوت را تجربه کردند.
گاهی ارزش یک سفر را نه با مسافت و مقصدش، بلکه با آرزویی میسنجیم که بالاخره فرصت برآورده شدن پیدا کرده است. برای بعضی از بچههای ما، این آرزو دیدن دوباره دریا بود؛ آرزویی ساده که در پایان تابستان ۱۴۰۵، به خاطرهای شیرین تبدیل شد.










